Birgün annemlerden eve dönüyorduk ve eşim İbrahim (diğer bölümlerde ondan İbo diye söz edeceğim) bana dönüp “seninle birşey konuşmak istiyorum” dedi ve ben de içimden kesin annemlerde ters birşey söyledim ona kızdı diye düşündüm ve bana "artık çocuk sahibi olmanın zamanı geldi herhalde” dedi ve o an tek kelime ile şok oldum diyebilirim. O ana kadar buna çok meraklı olan ben bir anda ciddi bir sorumluluk duygusu ile paniğe kapıldım ve “eminmisin buna ani karar verdin herhalde” dedim. O da “hayır uzun zamandır düşünüyordum” dedi. Bu arada annemler Üsküdar’da oturuyorlardı bizde Bostancı’da ve biz yolumuzu uzatarak eve geldik. Tabi yol boyunca bu konuyu konuştuk, planlar yaptık. Nasıl olur, kim bakar vs. Sonunda bu işe karar verdik. Zaten doğum kontrol hapını bırakalı bayağı olmuştu ve diğer korunma yöntemlerini de hemen bir kenara bırakmaya karar verdik. Ben hemen kitaplardan ve internetten araştırma yapıp yumurtlama tarihimi hesapladım ve çalışmaya başladık ve sanırım ilk denemede başarılı olduk.

Adet günüm geçeli 3-4 gün olmuştu ve dayanamayıp evde yapabileceğimiz bir test aldık ve testi Pazar sabahı yaparız demiştik. Sabah 8’de uyandım gözüme tüm gece uyku girmedi diyebilirim. Ve iki pembe çizgi belirdi ama çok net değildi. Ama ben hamile olduğuma emindim.
İlk doktor kontrolüne bebeğim 3 haftalıkken gittik. Henüz kalbi atmıyordu doktorum sadece gebelik kesesinin belirdiğini söyledi. Bizde bunu herkese söyleyebiliriz değilmi diye doktorumuzdan onay aldık. Ancak kalp atışları başlamadan önce düşük olasılığı %25 miş. Ama bunu hiç kafama takmadım bile. Yine de 1 ay sonra falan herkese söyleriz dedik. Tam doktordan çıkıp arabamıza bindik (tuhaf bir sevinç içinde) eniştemiz arabanın yanında beliriverdi. (görümcemin eşi) burda ne işiniz var nereye geldiniz falan dedi ve bir an birbirimize baktık ibo’yla ve “baba oluyorum” diye hemen söyleyiverdi, bense nedense o an cok utanmıştım. Hemen telefonuna sarıldı ve ablanı arayacağım dedi tabi biz buna engel olduk biz söyleyelim diye. Ve evettt o akşamdan sonra hızla tüm aile hamile olduğumu öğrendi.

Tepkiler birbirinden farklıydı. Babam boynuma sarılıp hüngür hüngür ağladı annem şaşkın şaşkın bana baktı, ortanca görümcem bana bir yumruk attı (çünkü ona şaka yollu söylemiştik), küçük görümcem ise bu haberi tam ameliyata girerken öğrendi. Bu haberi sevdiklerinize vermek gerçekten çok keyifli bir iş. (çok uzun ve detaylı anlatıyorum sanırım ama inanın yazdıkça o anları tekrar yaşıyorum) Sonunda bebeğimiz 5-6 haftalıkken tekrar Dr. a gittik ve pıtır pıtır atan küçücük bir şey gördük. O an neler hissettiğimi tarif etmem mümkün değil. Ve bir ay sonra tekrar gelmek üzere eve döndük. Ben günleri sayıyordum bir sonraki kontrol için. Bebeğim 2.5 aylık olmuştu ve ekranda deliler gibi dönüp duruyordu. Onu dakikalarca seyretmek istiyordum ama bu mümkün değildi. Doktor karnıma ilaç sürüp muayeneye başladığı an çok mutlu, şimdilik herşey normal deyip ilaçları silmeye başlayınca ise bir anda çok mutsuz oluyordum. Onu daha çok görmek istiyordum.

3.5 aylıkken cinsiyetini görürüz sevinciyle gittik doktora. Bolca su içmiştim bu umutla. Ama olmadı ve bebeğim daha da büyüdüğü için öyle cok rahat görünmüyordu. Bir ay nasıl geçer diyerek eve döndük. Evettt büyük gün geldi ve ben bir oğlum olacağını öğrendim. Doktordan önce eşim” ben gördüm evet evet eminim erkek” dedi gözleri parlayarak bense heyecanla doktorumun yüzüne bakarak onay bekledim ve doğru olduğunu öğrendik. Ama hiç bir zaman acaba yanlış mı gördük fikrine kapılmadık çünkü utanmaz oğlum her seferinde bacaklarını açarak bize heryerini gösterdi. Derken 5.5 ay, 6.5 aylık oldu oğlum ve biz tatile çıkmaya karar verdik doktordan bunun için izin aldık. Ve uzun araba yolculuğu önermediğini ya uçakla ya da kısa mesafelere gitmemizi söyledi bu canımızı sıkmıştı. Ama karar vermiştik Fethiye’ye gidecektik ve sezon açılmadığı için uçak seferleri çok azdı ve bize uymuyordu. Arabayla duraklaya duraklaya gitmeye karar verdik ve çıktık yola. 2-3 saat gidiyor sonra bir yerde duruyor çay içip tavla oynuyorduk (eşim ve ben tavla hastasıyızdır da). Aksam olduğunda Muğla’ya varmıştık. Ve gece orda bir otelde kaldık. Sabah tekrar yola çıkıp Fethiye’ye vardık. Tabi ben gider gitmez kocaman karnımla ilgi odağı olmuştum. Karnım zaten çok büyüktü. Ama yol boyunca elim karnımda gittim diyebilirim yarım saat oynamasa suratım asılıyor beklemeye baslıyordum. Bu arada ibo’yu da boşuna telaşlandırıyordum.

Yüzmek önce çok tuhaf geldi, ama oğlum ve ben ilk günün ardından çok güzel yüzmeye başlamıştık. Havuz kenarında kayıp düşeceğim diye çok yavaş yürür olmuştum. Sanırım 3. akşamımızdı ve ben doğum yapacağımı sandım. Aşağıya doğru tuhaf bir basınç hissediyordum. Ne yapacağımızı şaşırmıştık. Etrafta tam teşkil bir hastane var mı bundan haberimiz yoktu. Ve eğer oğlum doğarsa yaşama şansı çok düşüktü 29-30 haftalıktı henüz. Korku dolu bir gece geçirdik. Hareketlerini hissettikçe rahat bir nefes alıyordum. Daha sonra bu durumun son aylarda çok normal olduğunu öğrendik. Neyse sağ salim evimize vardık ama şimdiki aklım olsa asla tatil uğruna bebeğimi tehlikeye atmazdım.

Tatil dönüşü tekrar kontrole gittik herşey normaldi yalnız bebişimiz 20 gün kadar büyük ilerliyordu. Ama bunun bir sakıncası yoktu simdilik. Doktorum diğer kontrol için 18 Temmuz için randevu verdi ve yaklaşık doğum tarihinin 9 Ağustos olduğun söyledi. Aman tanrım daha çok vardı oğluma kavuşmama zaman geçmek bilmiyordu. Bense tüm vaktimi anneler kulubundeki arkadaşlarla yazışarak geçiriyordum. Ta ki doğum iznine çıkıp evde oturana kadar. 23 Haziran’dan itibaren evdeydim. Oğlumun odasını hazırlamıştık. Giysilerine kadar yıkayıp ütülemiştim. Ama henüz doğum için çantam hazır değildi.

çağırıyorduk o onun dilinden anlıyor ve hemen susturup geri getiriyordu. Evde ne yapacaktık biz bu küçük sevimli yaratıkla. Neyseki ilk geceyi de atlattık ne annemin ne de kayınvalidemin bizde kalmasını istemedik tek başımıza ona bakacaktık. İlk, ikinci derken günler geçti. Bir şu göbeği düşse diyorduk 5. gün düştü bir kırkı dolsa diyorduk doldu, bir 3 aylık olsa diyorduk o da oldu şu an 14 aylık ve zaman su gibi akıyor şimdi ise bir an önce yurumesini bekliyoruz.
Zaman zaman paniğe kapıldık, bazen pişman olduk büyük sorumluluk altında ama onunla hayat çok güzel hayatta böyle bir sevgi daha olduğuna inanmıyorum.

Ve benim su an ikinci cocuk fikrinde en cok korktugum konu tabiki erken dogum riski ancak su an eskiye gore daha tecrubeliyim. İlk cocugum erken dogdu diye ikinci de oyle olacak diye bir kural yok ama sanrim tekrar anne olmaya karar verirsem hamileligim epey gergin gececek. Ayrica bebegimde 7 ayinda tesadufen cekilen bir ultrasonda bobreklerinde tas oldugu tesbit edildi. Babasinda da var genetikmis ve aylarca bunun tahlilleri surdu ve sonuc bobreginin islevini su an bozmasa da bobreginde yetiskin bir insanda olabilecek maximum buyuklukte bir tas ve de cok sayida kucuk taslar var. Bu 9 aylikken konan bir teshis. Biz tum tahlillerini cesitli dr.lara gosterdik. Cok kisinin verdigi cevap ayni idi "taslar bobregin ic kisminda ve dusmeleri cok cok dusuk ihtimal". Ancak benim ender olaylari bulan oglum bunda da pek rastlanmayan bir sey yapti ve 12. ay kontrolunde bizi sevince bogdu. Kullanilan ilaclar ve cok su icmesi ile birlikte taslar cok azalmis ve en buyuk tas yok olmustu.

Bunun yanisira yine oglumda 8 ayinda bacaginda beliren beyaz lekelerle dr.a kostuk. Once beyaz ben dendi sonra evimizden aradi dr.umuz ve bunlarin dusuk ihtimalle de olsa beyinden kaynaklanan bir belirti olabilecegini soyledi. Tabi solugu norologlarda aldik ancak muyaneler sonrasi sonuc iyiydi sadece beyaz benmis ve cok ender rastlanirmis. Ender rastlananlara alistik zaten.:)

Unuttugum bir sey daha, Berke dogdugu andan itibaren sarilik oldu ancak 2,5 ay surdu bunun uzerine de pek cok tahlil yapildi defalarca kan alindi ve kaninda glikoz6fosfat dusukmus bu belirlendi. Bazi ilaclar, bakla ve naftalinden uzak durmasi lazimmis. Evlerimize bakla sokmuyoruz ailecek. Yedigi takdirde ciddi sarilik olurmus.

Yani anne olduktan sonra oglum bize buyuk bir sevinc yasatmasinin yani sira sahip oldugu ender gorulen kucuklu buyuklu sorunlarla anne baba olmanın ne demek oldugunu bizlere cok iyi ogretti ve oncelikle hayata daha sonra ogluma her gecen gun daha cok baglanir oldum.
Herkese Sevgilerimle
Esra Odabaş  (22.09.2001)