KÜÇÜK BİR AŞK HİKAYESİ

Yıllar önce bir bebeğim olursa 2000 yılında doğmasını ve ilk müjdeyi de önemli bir günde   (yılbaşı,eşimin doğum günü) gibi bir günde alıp sevdiklerime hediye etmek istemiştim.

Benim poli kist over hastalığım olduğu için bebeğimizi planlamak gibi bir lükse sahip değildik maalesef sürekli doğum kontrol hapı kullanmam gerekiyordu. Doktorum bir bebek sahibi olmaya karar verdiğimde önce bir müddet tedavi

olmam gerektiğini söylemişti. Aralık 1999'da ben hapı bıraktım ve doktorumuz iki ay dinlenme sürecinden sonra tedaviye başlamaya karar verdi. Ocak ayında regli olmadım ki bu benim için çok doğaldı. Şubat geldi hala bir şey yok ama bende sürekli bir bitkinlik ve midemde gariplikler var, neyse iş yerimde arkadaşlarımın ısrarı üzerine bir test aldım ve sonuç POZİTİF idi......

Tarih 14 Şubat 2000... Akşama eşime muhteşem bir sevgililer günü hediyesi oldu..... Doktorumu arayıp söylediğimde hemen ümitlenme ne olur dedi testler bazen yanıltabilir zira senin bu kadar kısa bir sürede hamile olman imkansız gibi bir şey dedi ve beni muayeneye çağırdı. Doğal olarak çok bozuldum ama içimden bir ses sen hamilesin diyordu. :) Kontrolde minik oğluşumun varlığı doktorumu çok şaşırtmıştı ama o vardı...

yolundayken neden erken gelsin ki? 34.haftamda işyerinden izne ayrıldım, zira bebeğime bir şey olur korkusuyla hiç alış veriş yapmamıştım bir ay boyunca deliler gibi alış veriş yapacaktım.

6.9.2000 gecesi sular beni yine ziyaret etti ama bu sefer farklıydı sızıntı seklindeydi ama ayağa kalktığımda yerler ıslanıyordu. Eşimle ben ne yapacağımızı şaşırmış bir şekilde sadece birbirimize ve akan suya bakıyorduk. Derken

aklımıza doktoru aramak geldi. Doktorumuz sancı yoksa sabaha kadar beklememizi söyledi zaten ertesi gün kontrolümüz vardı. Sancı olursa hastaneye gitmemizi önerdi. Telaşlanmayın ilk doğum bu bebek hemen gelmez dedi. Gece 3 gibi hafif sancılar başladı ama nedense ben hiç telaşlanmadım sabahı bekleyelim bu kadar az sancıyla herhalde bebek gelmez dedim. Sabaha doğru sancılar sıklaştı ve arttı ben kalktım duş aldım ve evden çıktık. Ama hala geçici bir şey olduğunu düşünüp doğumu aklıma bile getirmiyorum. Muayenehaneye gittiğimizde NST'ye bağlandım. Sancılarım 3 dk.da bir geliyor ve 2 cm. açılma vardı. Doktorum hemen hastaneyi aradı ve acil sezeryan geliyor dedi. Ben hala kayıtsızım ve olan biteni anlamıyor gibiydim. Eşim fena halde telaşlı ne yapacağını bilmez durumda, arabayla giderken sancılar o kadar arttı ki Davit (eşim) galiba ben doğuruyorum dedim :)

Hastaneye geldiğimizde her şey hazırdı. Kan alındı, imzalar atıldı, beni ameliyat için hazırladılar ve sanırım 15 dk.içinde ameliyathaneye alındım. Çok sakindim robot gibi verilen talimatlara bir bir uyuyordum. Narkoz doktoru ve çocuk doktoruyla tanıştım daha sonra kendi doktorum geldi ve kısa bir sure sonra film koptu. Uyandığımda yoğun bakım odasındaydım. Başımda narkoz doktoru vardı, ne zaman başlayacak dedim, oda bitti dedi...  Bebeğim? Bebeğin de sen de çok iyisiniz hadi odaya gidiyoruz dedi. O anki duygularımı anlatmak imkansız aylardır içimde kabuslara dönüşen doğum olayı bitmişti ve en önemlisi bebeğim sağlıklıydı. Kapıdan çıkarken Davit’in ve ablamın beni beklediklerini gördüm heyecanla bana koştular çok iyiyim dedim bebeğimi sordum. Gayet iyi dediler ama bir müddet kuvezde kalacakmış.

Tir tir titriyordu. O kadar korunmasız ve o kadar güzel bir bebekti ki ama aşkımız uzun sürmedi maalesef bu kadar yeter dediler ve oğlumu yine kuvezine koydular. Oğlumun solunum problemi olmadı sadece anne ısısını alması için kuvezde tuttuklarını söylediler. Ertesi gün beraber taburcu olacaktık ama maalesef sarılık oldu ve fototerapi görmesi için hastanede kalması gerektiği söylendi. Ama ben oğlumu bırakıp gidemedim onunla birlikte 2 gün daha hastanede kaldım. Doğumun 5.günü birlikte hastaneye veda ettik. İki kişi olarak çıktığımız evimize 3 kişi olarak geri geldik. Evet artık biz tam bir aile olmuştuk. Oğlum çok uslu bir bebekti. Normal doğum gününe kadar günde ortalama 22 saat uyuyordu. Saat kurarak her iki saatte bir besledik maalesef hastanede biberona alıştığı için meme almadı. Sağarak da 25 gün kadar anne sütü aldı. İlk 3 ay prematüre bebek mamasıyla beslendi. 1.ayında 3 kilo oldu ve sünnet olarak abi oldu oğlum. Gelişimi her zaman normal standartların üzerinde oldu çok iyi kilo alarak normal doğan bebekleri bile geçti. Hiç gaz problemi yaşamadık. Doğumundan itibaren gece uyanmalar yaşamadık her zaman uyku düzeni çok iyi oldu.

Şu an oğlum 22 aylık şeker mi şeker bir delikanlı oldu.....

Annelik belki çok zor, belki çok meşakatli bir şey ama Tanrının kadınlara verdiği bir armağan bence. Her zaman iyi ki anne olmuşum diyorum, çünkü annelik benim yaşama bakışımı değiştirdi, gerçek hayatı öğretti bana.....

İyi ki varsın oğlum,iyi ki benim oğlumsun..........
Dilek&Davit&Berti Cukran 26.07.2002