Hikayeme gelince; eşim ve ben evlendiğimiz günden beri (Ekim 1993) “çocuk ne zaman?” diye soranlara “2000 yılında” diye cevap verirdik. Dediğimiz gibi yapabilmek için gayet planlı ve programlı bir şekilde hamile kaldım. Buna göre bebişimiz Ocak sonuna doğru aramıza katılacaktı. Mide bulantılı ilk 3 ay sonrasında gayet iyi giden kısacık hamileliğim boyunca herkese “bu çocuk 1999’da doğarsa çok komik olacak, düşünsenize 7 yıldır 2000 yılında doğurmak için beklemiştik” deyip durdum. Bu arada 17 Ağustos ve 12 Kasım depremlerini yaşadım. 12 Kasım depreminde öylesine korkmuştum ki 1. kattaki evimizden aşağıya indiğimde dudaklarım uçuklamıştı. Aynı günlerde işyerimde doğrudan bağlı olmadığım bir yöneticimiz bana “doğumdan önce 45 gün, sonra 45 gün izin alacağını zannetme, dışarısı iş arayan sekreterlerle dolu” şeklinde sevgi dolu bir konuşma yaptı. Ben bütün bunlarla kendimi harap ettim, çılgınlar gibi üzüldüm, hiç durmadan ağladım, korkularımı (deprem ve işten atılma) yenemedim (afferin bana! ).

21 Kasım 1999 Pazar gecesi saat 23.00 sularında bebişimizin odasının duvarlarına boyadığım minik kedilerin sonuncusunu yaptıktan sonra kapıdan son kez odaya bakıp elimi karnıma götürdüm ve “biz hazırız bebeğim, istediğin zaman gelebilirsin” dedim. Bu sözleri gerçekten söyledim. 22 Kasım 1999 Pazartesi sabaha karşı 03.00 sıralarında şiddetli bir böbrek ağrısıyla uyandım. Sağ tarafımda ve hiç kesilmeyen. Eşimi uyandırdım, doktorumuzu aradık ve onunla birlikte en yakındaki hastaneye sırf kontrol edilmek amacıyla gittim. Bir sürü ağrı kesici yapıldı hiç faydası olmadı. Doğum için hiçbir belirti yoktu. Bu arada karnıma bağlanmış aletlerden bebişin kalp atışlarını takıp ediyorlardı. Saat sabah 7.00 sıralarında ağrım hafiflemeye başladı. Bugünü hastanede geçirip dinlenmemi söyleyen doktorum çıkmak üzere hazırlanırken ve biryandan da bebişin kalp atışlarını kontrol ederken aniden bebişin strese girdiğini ve almaları gerektiğini söyledi. Daha sonradan öğrendiğime göre plesenta yırtılması nedeniyle bu ağrılar olmuş ve bebeğimin benimle bağı koptuğu için onun hayatı tehlikeye girmiş. Saat 08.05’de Pınar Elif Demircan 31 haftalık, 1300 gr. ve 39 cm olarak dünyaya geldi. Hastanedeki koşullar uygun olmadığı için Marmara Üniversitesi Tıp Fakültesi Yeni Doğan Yoğun Bakım Servisi’ne gönderildi 2 saat içinde. Ben daha bebişimin yüzünü bile görmemiştim. 6 gün sonra ilk kez hastaneye gidip onu gördüğümde ağzımdan “ne güzel” sözleri dökülüverdi. Öylesine küçücük ve güzeldi ki.

Çok kötü geçen 37 gün var halen hatırımda. Hastanedekilerin anlayışsızlıkları ve kabalıkları, mide kanaması geçiren miniciğimiz, aradığımız ilaçlar, beklenen tahlil sonuçları, belirsizlikler... Evde süt sağma makinem ve ben vardım sadece. Etrafımdaki kimseyi görebilecek halde değildim. Süt sağarken çizgi film seyreder ve kızıma “çizgi filmli süt” gönderirdim. Yada sevdiğim bir dostumla konuşurken sağdığım sütleri “bak bu Ayşen Teyze’li süt” diye gönderirdim bebişime. Onu ziyarete gittiğimde herkesten tek tek bahseder, selamlarını söylerdim. Birgün dedim ki; “Elifcim, artık evine gelsen iyi olur, seni evimizde görmek istiyoruz, bir an önce kendini toparla lütfen. Keşke daha önce söyleseymişim bunları. Ertesi gün taburcu ettiler. Böylece 2000 yılına evimizde girebildik.

Taburcu olduktan sonra gözlerinde oluşabilecek ROP (retinopati) ihtimali için Marmara Üniversitesi Hastanesi Göz Bölümü’nün toz içerisindeki bekleme salonunda gün aşırı saatlerce bekliyorduk. Miniciğim burada muayene edildikten sonra 1 gün kendine gelemiyordu. Bu muayenelerin sonunda birgün maalesef ROP teşhisi kondu. 72 saat içinde ameliyat edilmesi gerektiği için 3. günde operasyon yapıldı. Allaha şükür gözlerinde bir hasar kalmadı.