Ben Hayal Erdogan. 31 yasindayim ve bir yildir Amerika'da yasiyorum. 1996 yilinda 28 haftalik dogum yaptim ve 900 gr.agirliginda, 36 cm. uzunlugunda bir oglum oldu. Su an oglum cok saglikli ve yaklasik 5,5 ay sonra dunyaya gelmesi beklenen bir kardesin heyecani icinde.

Evlendikten 10 ay sonra hamile kaldigimi ogrendim. Bu planladigim birsey degildi ama yinede cok sevindim, hemen benimsedim. Hamileligim cok iyi gidiyordu, asermek, mide bulantisi, yorgunluk hissi vb. bunlarin hicbirini yasamadim. Aksine fazlasiyla enerji doluydum (Basima gelenlerden sonra bu iyi halim keske olmasaymis diye dusundum). Fakat diger katilimcilardan farkli olan cok onemli bir farkim vardi ki, bence cahillikten ve iyi halden dolayi kendime fazla guvenmekten kaynaklaniyor. Evet, ben kendime hic dikkat etmedim, isim itibariyle yogun tempolu ve stresli yasadim, cok hareketliydim, ustuste yolculuk yaptim ve en onemlisi cok sigara ictim. Bunlari tek tek yaziyorumki, herkese ibret olmali.

Saniyorum 18 hafta civarindayken ilk kez kanamam oldu. Doktorum miktarini tesbit ettikten sonra ultrasaund incelemesine aldi ve placentanin rahimin alt kisminda oldugunu soyledi. Bu durumda hareketlerimi kisitlamam gerektigini (Hareketli olusumu kendisi kesfetti), cok yorulmamam, uzanmam vs. gerektigini soyledi. Ama soylediklerinin yeterli olmadigini sonradan anlayacaktim. Ornegin; bu durumun cok erken bir doguma neden olacagini, cinsel iliskiye girmemem gerektigini ve durumun cok ciddi oldugunu beni korkutacak kadar bilmem gerekiyormus. Cunku benim bilgim "ara ara kanamalar olur ve sezeryanla dogum olur" un otesinde degildi.

Bundan sonra belirli araliklarla 3 kez kanamam oldu ama bunlar farkliydi. Hic sancisiz, idrar coklugunda, acik renkli kanamalardi. Hicbiri devam etmedi, hemen kesildi. En sonunda 28+3 haftalikken uzun bir yolculuktan sonra, ertesi gun tekrar yolculuga ciktim ve gittigim yerde ilk kez ayak bileklerimin asiri derecede sistigini farkettim. Sanki felaketin sinyalini veriyordu. Ayni gece eve dondum ve isin kotu yani hala hicbir yorgunluk hissetmiyordum. Gece yarisi kanamayla ve bu sefer asiri bir sanciyla uyandim. Kanama bir ara durdu ve ben uykuya daldim.Sabah uyandigimda yine gecer diye umuyordum ama yeniden basladi. Tabi bu sefer hastaneye gittik ve mutlaka yatmam gerektigini ogrendik. Hazirlikli olmadigim icin kabul etmedim, eve dondum ama kanama hic durmadigi gibi dahada siddetlendigi icin aksama dogru tekrar hastaneye bu sefer daha bitkin gittim ve yattim.

Ayildigimda perisandim. Bir turlu kendime gelemiyordum, toparlanmam herkesten daha uzun surdu. Taburcu olacagim zamanda sutten dolayi atesim cikti ve kolay kolay inmedi. Cocugu hic dusunmuyordum, oldugunu saniyordum ve hala kendime gelemedigim icin olsa gerek uzuntu bile duyamiyordum. Taki taburcu olmadan bir gun once ameliyat eden doktor odamin onunden gecerken beni farkedip hatir sorduktan sonra "bebegi gordunmu" diyene dek. Cok sasirmistim, "bebek yasiyormu?" diyebildim ve kuvezde yasam mucadelesi verdigini ogrendim. Ardindan bebegin ihtiyaclarini iceren bir liste getirdiklerinde O'nu gormek istedigimi soyledim. Sadece kapidan, uzaktan baktim ve iste o andan itibaren icimde daha once varolmayan ates yanmaya basladi.

Taburcu olup, yavas yavas kendime gelmeye calisirken telefonla durumunu ogreniyordum. Aksama kadar annem veya ablama gidiyor, aksam esim gelince eve geciyordum. Annemleri uzmemek icin normal davraniyor, gece esime sarilip agliyordum. Bu duyguyu anlatmak mumkun degil. Sadece beklemek gerekiyor, yapacak hic birsey yok, o kadar caresizimki, surekli dualar ediyorum bundan baska elimden gelen birsey yok. Kimseye belli etmiyordum ama hastaneyi aramaktan cok korkuyordum. Ya kotu bir cevap alirsam, ya bebek oldu veya durumu cok kotu derlerse? Hergun ablam "Ne kadar rahatsin, cocugu arasana" diyordu ama benim icimdeki firtinalari bilmiyordu.

Evi adeta hastane odasina cevirdik, uc seye dikkat ettik, sicaklik, hijyen ve beslenme. Yedigi mamanin miktarini hergun saat saat not alip, kontrollerde doktoruna gosteriyordum, doktoru bu kadar ince hesaba sasiriyordu. Bir taraftan bana cesaret veriyordu, premature dogan bir kiz cocugundan bahsetti, biraz minyon oldugunu ama cok zeki oldugunu, premature bebeklerin digerlerine gore daha zeki olduklarini soylemisti. Gercektende daha bebekken yasitlarina fark atmaya baslamisti ve zekasiyla cok yerde dikkat cekiyordu. Bu arada cama bile cikmadigim icin bunalmaya baslamistim. Ama yinede evlat sevgisi herseyin ustundeydi.

Cocuk tam dogum zamani olan 9 ayini, yani dogduktan sonraki 3 ayi tamamladi ve hizla kilo almaya basladi. 1 yas civarindayken yasitlariyla arasini kapatti. Bu sure doktoruna gore cok kisaydi, "demekki saglikli bir cocukmus" diyordu.

Tahmin edersinizki, Ertug ailenin gozbebegi oldu, herkes icin yeri bambaskadir.

Simdi Amerika'nin Newyork sehrinde yasiyoruz ve oglum bu sene anaokuluna basliyor. Her zaman O'nun yasadigina ve saglikli olduguna sukrediyorum, Allah O'nu bana bagisladi diyorum, her gece doktugum gozyaslarimi, ettigim dualarimi geri cevirmedi diye sukrediyorum. Su anda yasitlariyla arasinda hicbir fark yok, sadece cogu cucukta oldugu gibi biraz istah problemi var.

Simdi 16 haftalik, ikinci kez hamileyim. En buyuk temennim bu bebegimi zamaninda dogurmak. Bunun icin oldukca dikkatli davraniyorum.

Herkese Sevgiler,

Hayal Erdoğan   17.08.2001