Canım Oğlum Kerem Burak’ın ailemize teşrifleri......

Aslında benim bebeğim prematüre doğdu ama ben onu hiç öyle hissetmedim...Oğlum şimdi 8.5 aylık ve ben diğer bebekleri prematüre doğan annelerin yazılarını okuyunca içinde bulunduğumuz olayların ciddiyetini ve ne kadar da yakın duygular hissettiğimizi da iyi anlıyorum...

Eşimin memleketindeydik. Kurban Bayramı inşallah bir bayram hediyesi olarak gelir diye dua ederken yine biz boşa ümitlendiğimizi gördük...O gece 39 derece ateşle sabahı sabah ettim... İstanbul’a yarı baygın şekilde döndüm...İki gün normal seyrinde devam eden durum birden durdu. Olabilir diye pek ehemmiyet vermedik ama bir hafta 10 gün boyunca ara verince bir eşimle test alıp bakalım dedik ve ikimiz birlikte pozitif neticesini görünce sevindik ama acemilik işte şaşırıp kaldık...Uzun süre isteyip sonra birden karşımızda görünce afalladık... Ama çabuk toparladık. İlk önce anneme haber verdik, daha sonra eşimin ailesine...Yakın akrabalar dışında pek kimselere haber vermedik. Hastaneye gidip adamakıllı bir muayene olup ondan sonra herkese söylemek istemiştik

Ne mümkün !! 7 haftalıkken kanamam başladı apar topar nöbetçi bir doktora gittik. Kesesi gözüküyordu bebişimin.... İlk sözüm “Elhamdülillah, Allah olmayanlara da versin” oldu gözlerim doldu, kalbi atıyordu.... Minnacıktı... Eşim ilk muayenede yanıma giremediği için bebişimizi görememişti... Daha sonraki aylık kontrollerde hep yanımdaydı. Bu mucizeyi o da görünce çok sevindi o ana kadar varlığı onun için hayal gibiydi... Kanamam bir hafta kadar sürdü ve geçti. Cinsiyetini öğrenebileceğimiz haftaya geldiğimizde (16. hafta) benim üşengeç oğlum uyanıp da bize hiçbir yerini göstermedi. Doktor kapısını çalınca (karnıma vurduğunda) kim bu münasebetsiz der gibi yavaş yavaş hareket etti aradan doktordan önce eşim gördü erkeklik alametini ve ağzı kulaklarındayken doktor “erkek ama tembel bir erkek” dedi. Doktorun dediği gibi olmadı... Bizim oğlan herşeyde acele etti....

Ben doğum öncesi izne kadar çalıştım. Hamileliğim çok rahat geçiyordu. Kilolu olduğum için hamilelikte her ay yaklaşık bir kilo alarak doğuma gittim. Hatta uykuyu çok sevdiğim için izne ayrılınca bol bol uyurum bebeğimde benimle birlikte yata yata büyür karpuz misali diyordum... İş yeri için SSK ya gittim doğum öncesi iznimi resmi olarak başlattı. (5 gün sonra gidip doğum sonrası izin için işlemleri başlatınca bu ne acele demişlerdi.) Annemle birlikte 34 hafta içerisinde bebeğimin eşyalarını yavaş yavaş hazırlamaya başladık. Büyükbabası ve anneannesi yatak odasını ve çeyizini hazırladılar... Babası oğluşumun çeyizini anneannesinin evinden alıp evimize getirdi.

8 Ekim 2001 Pazartesi günü tüm akrabalar evimizde toparlanıp bebeğimin beşiğini süslemek, perdelerini dikmek vb... eksikleri hazırlamak için toparlandı. Bende o gün tuhaf bir hal vardı. Hali sebebi akşam üzerine doğru anlaşıldı. Benim sonradan anlayacağım nişan gelmişti. Anneme söylediğimde kadıncağız renk belli etmemeye çalıştı ama rengi bembeyaz olmuştu. “Merak etme yoruldun ondandır biraz git yat dinlen” dedi ama içeriden “galiba bebek gelecek elimizi çabuk tutalım” sesleri geliyordu.

Akşam saat 5 ten sonra akıntı artınca kalktık doktora gittik. Muayene sonrası doktorumuz “yorgunlukta olabilir ama geliyor da olabilir gelmek isterse de biz ona gelme demeyiz “ dedi. Ama dinlenmem gerektiğini, içeride kaldığı her saat onun için artı olduğunu belirtti.

Burada olayın beni en üzen bölümünün bir kısmını anlatacağım; Normal doğum delisi olan bendeniz ilk 7 ayını son anda hastanın zaafından yararlanıp sezeryana yatırmayacak, sezeryana karar verdiğinde onun kararına güvenebileceğim bir doktor aramakla geçirdim.....Ve buldum da doktor işinin ehli bir doktordu ama doğum sırasında pek yardımcı olmadı ya da olamadı, o sadece bebeği düşünüyordu ama ben neyi nasıl yapmam gerektiğini nefesimi nasıl ayarlayıp gücümü nerede kullanacağımı vb... bilmiyordum.... Doğum öncesi hastaneyi ziyaret etmeme rağmen doğumhanesinde doğum sırasında bu kadar kaos yaşayacağımı tahmin etmemiştim. Hemşireler aletleri toparlayamadı ilgili görevlilere haber veremedi vs....(Bizim bebiş erken gelince milletin eli ayağına dolaştı) Doktorumuz bu eksiklikleri görüp sinirlenmiş kadıncağız yine o karışıklıkta iyi idare etmişti durumu...

Velhasıl 9 Ekim 2001 saat 20.45’te oğluşumun doktor teyzesinin elinde ters olarak başaşağı duruşunu gördüm. Hemen kordonu kesildi. Nöbetçi bebek doktoruna gönderildi. Bizim iş bir yarım saat kadar daha sürdü.. Ama o vakit hiç geçmedi...

Kendimi çok halsiz ve bitkin hissediyordum tek tesellim bebeğimi kucağıma bir an önce almak istememdi....Odaya çıkar çıkmaz kardeşlerim akrabalarım karşıladılar sonra annemle eşim geldi bebeğimin yanındaymışlar o zaman bana pek belli etmediler ama nefes problemi olan bebişim büyük adamlar gibi inliyormuş...Annem pek umutlu değilmiş ama bana söylemediler.. Sadece kafasına yuvarlak bir oksijen maskesi geçirmişler... Bir iki gün kalacak dediler....Ve ben o gece bebeğimi göremeden geçirdim içimde kocamaaaan bir boşluk sabaha kadar dua ederek, ağlayarak geçirdim.. Ömrümün hiçbir gecesinin sabahını o kadar çabuk doğmasını bekleyerek ve dua ederek geçirmemiştim... Bebeğimi sabah da yanıma getirmediler ben eşimle birlikte yanına indim....Minnacık oğlumun simsiyah gür mü gür saçları vardı minnacık eline hortum bağlamışlardı....İçimin hiç o kadar acıdığını bilmem annelik bu olsa gerek....Yine kucağıma alamadan geriye döndüm...O gün ben taburcu olabilecek durumdayken hastaneden bebeğimsiz çıkmam diyerek ikinci gecemi de sabaha kadar uyumadan geçirdim. Bu arada hastane özel hastane olmasına rağmen ilgi (BEBEK DOKTORU ve HEMŞİRELER) sıfır...Ben normal doğum yapmışım sütüm var ve gelip bebeğime vermem gerektiğini söylemediler. Ve bebeğimi mama ile beslediler. Tıbbi açıdan ilk önceleri sadece burundan hazmı kolay bir besin verilmiş normal yemeği vermeye başladıklarında da bana sütünüzü verin diye uyarmadan mama vermişler. Annem süt sağma makinelerinin olduğunu bebeğimize göndermek istediğimizi söyleyince “olur isterseniz verin” dediler... Acemilik kötü bir şey ya....

Ertesi sabah yine koşa koşa bebeğimin yanına gittim oksijen maskesini çıkarmışlar ama yine serum bağlıydı oğluma ve gözümün önünde burnundan beslediler o ağlaması hala kulaklarımdadır ve her hatırladığımda ağlarım.

Ağlatıyor diye bebeğimi hemşireyi dövesim bile gelmişti. O gün tam hastaneden çıkmaya hazırlanıyorum bebişimin sarılığı yükselmiş bilirubin 16 düzeyinde küveze yatıracağız fototerapi görecek dediler elimiz kolumuz bağlı olur dedik ve ben yavrumu bir kere bile kucağıma alamadan 4. gün hastaneden ayrıldım ama o ayrılığı gelin bana sorun...Bana “ağlama her bebekte oluyor” diyorlar benim verdiğim cevap “ben ağlamak istemiyorum ama içim durmuyor” oluyordu...Yatak odama yatmadım bebeğimsiz o gelene kadar yatmam dedim...