| Anne
olmak yavrumu kucağıma almak için çıldırıyordum.
Evliliğimizin 9. ayında en çok benim isteğim ile
bebek kararı aldık. Amacım genç yaşta anne olarak
çocuğuma aklımsıra daha verimli olmak onunla paylaşacağımız
şeylerin genç olursam daha sağlıklı olacağıydı.
Bu kararımızdan sonra kadın doğum doktoruma kontrole
gittim ve kendisine bahsettim ve birden ben hamileyim
dedim ama bunu herhangi bir belirtiye dayanarak
sylememiştim tamamen kelimeler ağzımdan bir çırpıda
çıkmıştı ve tabii aldığım cevap henüz bunu söylemek
için çok erken dedi ve ısrarıma dayanamayıp ultrasona
aldı ve baktı ki yok üzülerek eve döndüm. Pozitif
cevabını duymak için neler vermezdim. En sonunda
dayanamayıp en son doktora gittiğim tarih itibariyle
13 gün sonra tahlil yaptırdım. Hastane evet var
demişti sevinçten ağladım ama inanamadım. O gün
gün içerisinde 3 farklı yerde tahlil yaptırdım.
Hepsinin sonucu evet var diyordu Doktoruma söyledim
o da şaşırdı ama büyük bir ihtimalle üzerine görmüştü. |
 |
Tabii
o sevinci anlatmamın imkanı yok. Ben de o sevinçle
birkaç ay sonra başımıza geleceği düşünmemiştik.
Aradan zaman geçti aşermelerim başladı, mide bulantılarım
bu arada çalışıyorum ne olduysa 1.5 aylıktan sonra
oldu ve çok ağırlaştım. İşe giderken yollarda sabah
zorlanıyorum ateşler içide yanıyorum, bayılıyordum.
Hatta iş çıkışı otobüs durağının yakınında fenalaşıyor
hemen tuzlu aran içip eczaneye atıyordum kendimi.
Tansiyon bir ölçülüyor büyük 6 küçük4, büyük 4
küçük2 eczanede yatırıyorlar kendime gelince yola
devam. Gezmeye gidicez yolda fenalaşıyorum en yakın
hastane bir serum tekrar yola devam gideceğimiz
yere gecikmeli gidiyoruz derken işten ayrılmak zorunda
kaldım çünkü bu anlattıklarım artık günde bir defa
değil her saat benleydi. Fenalaştığım da doktoru
arıyoruz |
|
hastaneye yatacaksın diyor. Bu arada yemekten vazgeçtim
su dahi içemez duruma gelmiştim. Serum için hastaneye
yatıyorum tüm gün parası alıyorlardı. Artık maddi
olarak da tükenmeye başlamıştık. En yakın sağlık
merkezinden eve hemşire geliyor serum bittikçe değiştiriyordu.
Günler böyle zor geçti derken ben hamileliğmin 5.
ayına girdim hava değişimi diye annemlerin yazlığına
gitmemi önredi doktorum kısa süreli gittim bir düzeldim
anlatamam yemek yiyebiliyordum inanamıyorum kilo
da vermiştim bu sürede zaten. Korkudan fazla kalamadım
ya yine fenalaşırsam buralarda naparım diye İstanbul'a
döndüm evet artık iyiydim. |
 |
Doktora
kontrollere sık sık gidiyoruz bebeğimi çok
sağlıklı buluyordu benim durumuma ise üzülüyor
ama bazı kişilerde bu şekilde geçebileceğini
söylüyordu. 6 aylıkken bebişim cinsiyetini
gösterdi bir prensesim olacaktı daha da heyecanlanmıştım
artık. İsim aramalara başlamıştım. Biraz gözümü
açmıştım, birde sevinçten duramıyordum evde
barkta artık sıkılıyordum ilk 3,5-4 ay ruhsal
dengemi bozmuştu resmen. Hemen evin karşısında
tanıdığımızın işyerinde oturarak telefonlara
bakabileceğim işe girdim. Doğuma kadar vakit
geçirecektim. Herşey yolundaydı ilk zamanlar
tam ohh diyecektim ki o bilmediğim doğumuma
yaklaşık 2 hafta kala su gelmeye başladı kendi
kendime idrarımı artık tutamıyorum ee didem
tabi artık çocuk aşağıya geliyor ondandır
dedim ve sanki elim kolum bağlanmıştı ve doktorumu
aramıyordum bunun bilincine doğumdan sonra
vardım bu belirtiler başlayınca acaba niye
doktora gitmemiştim. Böyle devam etti bir
akşam iş çıkışı kuaföre gittim saçlarım röfleliydi
hamile |
|
| kalmadan
önce sarılar iyice uzamış ve o kadar kötü geçen
ayların arkasından kendimi iyi hissetmek için doktoruma
daha ilk aylarda danışmıştım ve bitkisel boya ile
gittim saçlarım boyattım fön çektirdim misafirliğe
gittim:) 33. haftama girmiştim artık geç vakit
eve geldik uyuduk derken gece sebepsiz uyandım tuvalete
gittim bir de baktım kanama vardı çok korkmuştum
buna rağmen hala düşünceliliğimi kaybetmiyordum
geceyarısı doktoru rahatsız etmemek ve insanları
boşyere paniklendirmemek için eşimi bile kaldırmadım
ve gözümü kırpmadan sabahladım. Sabahtan doktorumu
aradım ulaşamıyordum ama bu arada benim suyum fazlalaşmıştı.
Cep telefonuna bağlantı kurulamıyordu hastanede
de yoktu akşama kadar kadar bekledim bu arada alışverişe
gittik yiyecek aldık ettik derken dönüşte yolda
yürüken kaldım öylece hareket edemiyordum kasıklarım
çok acıyor ve su tamamen boşalmıştı. Eve kendimi
zor attım kanamam yine vardı en sonunda hastaneyi
tekrar aradım doktoruma bir şekilde ulaşmalarını
ve beni arması gerektiğini söyledim. Birkaç dakika
sonra telefon çaldı doktorumdu arayan neler oluğunu
sordu anlattım ve hemen yatıp ayaklarımı yükseğe
kaldırmamı istedi bir sürede bu şekilde kalacaktım
ve beni takrar arayacaktı ama ne mümkün daha da
artıyordu şikayetlerim. Tekrar aradı ve hastanede
buluşmamız gerektiğini söyledi. (24 aralık 2000)(Planlanan
doğum tarihi 11 şubat 2001) |
| Ve
hastanede buluştuk doktor hazırlanana kadar hemşireler
gelen suyun hızına yetişemiyorlardı. Doktor muayene
etti 3cm. açıklık var dedi. Geciktirilmesi için
bir iğne yaptı ama biraz bekledik bu arada sancı
makinesine bağlandım biraz sonra doktor girdi odaya
tüm çabaları gösterdik ama gelicem diyor didem dedi
boşboş bakıyordum şoka girmiştim oluur dedim. Ailelere
haber verildi birkaç saat sonra aile eşrafı hastanedeydi
herkes heyecanlıydı. saat 22:00 gelip işlemler yapıldı.
bana bir iğne yapıldı. Sonra heyecan saati tam haıtrlamıyorum
beni giydirdiler aslında soydularda denilebilir:)
ve sedyeyle ameliyat odasına gidiyorduk helaleştim
herkesle yüzümde gülümseme vardı gözlerimde heyecanlı
ve şoka bağlı bir ifade girdik ameliyathaneye masaya
yattım hazırlıklar yapılıyordu. Narkozu yüzüme dayadılar
bu arada bildiğim tüm duaları okumuştum. ve aklıma
ilk gelen saate bakmaktı karşımdaki saat 23:45'i
gösteriyordu. Ve gerisi yok.... |
| Gözümü
açtım anne diye ağlıyordum heryerim acıyordu
anneciğim anneciğim diye inliyordum hatırlıyorum.
Bebeğim nasıl dedim iyi dediler yine gerisi
yok sabaha karşı mide bulantısı uyandırdı
beni ve narkozu attım rahatladım kızımı görmek
istiyordum ama ilk gün dikişlerimden dolayı
kalakamayacağımı söylediler meraktan delirmek
üzereydim annem anlatıryo yeşil örtüde getirip
küvöze koymuşlardı yavrumu o geceyi zar zor
geçirdim. Sabah olacak ve ben kızımı görecektim.
Sabah doktor kontrolünden sonra hemen yavaş
yavaş gittim yoğun bakım ünitesinin önüne
jaluzi kapalı aradaki deliklerden baktım ki
orda bir çizgi vardı sanki:) nefes alıp verebilmek
için |
|
|
mücadele
ediyordu. Her tarafında iğneler birsürü şey vardı
yavrumdaama tektesellim eli ayağı düzgün ve en azından
gücümüz vardı da doktorların elindeydi ya kırsal
kesimde olsaydım ya da imkanımız olmasydı yaşar
mıydı diye düşünüyordum onu o kadar bile görmek
yetti tabii gözümden yaşlar süzülmedi değil ama
sürekli polyanacılık oynadım.
Odama çekildim gelenler gidenler kendimi hep sıkıyordum
bu arada hastanedeyden bayram kutladık kızımla ama
günler geçiyor yavrumu bir türlü kucağıma alamıyordum
yanımdaki odalar benimle gelen hastalar birerbire
gitmiş hatta ikinci üçüncü seferlerini yapıyorlardı.
3. gün sonunda bana siz gidebilirsiniz ama kızının
kalacak demişlerdi asla dedim o ev abana dar gelir
hayırdı cevabım kaldım hastanede. Gidiyor yavruma
bakıyordum hala mücadele bazen doktorlar doluşuyordu
çok zordu çok derken bir hemşire bana tiyo verdi
sana birgün süt çekme makinası getirilerse kızın
tamamen düzeldi demektir demişti. Yine bir sabah
hazırlanıyordum kızımın yanına gitmeye karar vermiştim
ki elinde bir makinayla hemşire girdi odya süt alacaktı
sevinçten ağlaya ağlaya sütü verdim. Benden mutlusu
yoktu sanki artık normal beslenmaya geçmişti. Hatta
ilk sütçekilşinden ve heyecandan bayıldım:) |
| Ve
sonunda hastaneden ayrılıyorduk. Ve o gün 31 aralık
2000'di tarih akşam yılbaşıydı ev hazrılanmıştı
kızımla yeni yıla evimizde girdik. Derken zaman
geçti. |
|
***
|
| DOĞUM
SONRASI |
| Doktor
muayenleri herşey çok iyiydi mükemmeldi. Taaki ayrı
ayrı zamanlarda 2 kez ateşli havale geçirene kadar
yine yıkılmıştık onu hiç anlatmak istemiyorum kendimi
kötü hissediyorum çünkü nefessiz yavrum kucağımda
kalmıştı oysa ben onu ne zoruklarla dünyaya getirmiştim.Bir
dahada olmadı. (İnşallah sondu olmaz da) Bütün tahliller
tetkikler yapıldı tertemiz annem bana söylerdi annanem
de ona 7 yaşına kadar havale geçirmiş tabii o zamanlar
ilaçsız falan geçmiş gitmiş bir daha da olmamış.
AAA bir de kayınvalidem demez mi eşimde 3 yaşına
kadar geçirmiş hoppala dedim neyse tahlillerde temiz
olduğundan tamamen kalıtsal olarka teşhis konuldu.
Nörolojik muayenelerimiz devam ediyor 6 ayda bir
maşallah Allahıma bin şükür herşey çok iyi. Şu anda
tek sorun kaldı ki onu küçük diye nitelendiriyorum.
Selin genelde kabızdı en sonun da nöroloji doktorumuz
bizden tiroid tesiti yaptırmamızı istedi eğer değer
gözlegörülebilir gibi ise kabızlık nednidir demişti.
Yaptırdık neyseki T3'te belli belirsiz çok az bir
eksiklik olduğunu söyledi endokronolg doktorumuz
bunun için bir ilaç kullanıyoruz. Kabızlığı bu değerin
yapmayacağı bilgisini verdi. |
| Kabızlığı
için bir de genel cerrahiye görünmemizi istediler.
Bunun için de bir süre ilaç kullanacağız.
Tiroid için bu hafta tahlil yapılıp bakılacak
inşallah ilaç bitecek.
İŞTE
BU DA BİZİM HİKAYEMİZ ŞİMDİ HERŞEYİ GERİDE
BIRAKTIK VE GELECEĞE HAZIRLANIYORUZ KIZIMLA
GÜZELLİKLERE:))
HERKESE
SAĞLIKLI, MUTLU BİR ÖMÜR DİLEĞİMLE...
Didem Güzel 23.04.2003
|
|
|
