Fakat hamileligimin 4.haftasinda kanamam geldi. Cok korkmustum, hemen hastaneye gittik. Baktilar anlayamadilar. Ertesi gun kanamam gecmeyince tekrar baska bir hastaneye gittik. 2 gun ayni hastaneye gidip muayene oldum sonrada bebek dusmus dediler ama ertesi gun ultrasonda bebek yasiyordu. Bu maceramiz yani hastaneye kosmalar bebek dustu yok yok yasiyo laflari tam hatirlayamasamda galiba bi 10 kere falan yasandi. Her seferinde bebek dustu diyorlar ve biz kari koca aglamaya basliyoruz, ertesi gun yasiyor dediklerinde sevince boguluyoruz. Baktik bu boyle olmayacak ben depresyona girmeye basladim. Turkiye' ye gitmeye ve orada gostermeye karar verdik. Turkiye' ye geliste doktorla konusana kadar hic iyi degildim.  Doktorum ilk dinlediginde ikiz bebeklerin varmis ve sen birini dusurmussun anladigim kadariyla dedi. Sok olmustuk peki neden bunu anlamamislardi ve bize cile cektirmislerdi! O gunden sonra doktorum hic kalkmadan 3 ay yatak istirahati verdi. Cunku diger bebegimin de dusme ihtimali vardi. Hergun igne oluyor ve folik asitimi ihmal etmiyordum.

Hamileligimin 5. ayinda kanamalar durmus, hersey giderek normala donmeye baslamisti. Ben de evimi ve esimi cok ozluyordum doktorumdan izin alarak Moskovaya geldim. Geldikten 1-2 gun sonra akinti gelmeye basladi fazla ustunde durmadim cunku akinti olmasi normaldi. Fakat miktari giderek artiyordu. Ultrasona girdigimde bebegimin saglikli oldugunu goruyorduk ama Rusya'daki doktorlar suyun azaliyor diyolardi, bakmamiz lazim! Buradaki doktorlara guvenim hic kalmadigi icin onlara inanmiyor "yok canim nerden cikariyolar gene bilmiyolar" diyordum. Bu arada kendi doktorumlada irtibat halinde oldugum icin kendimi guvende hissediyordum. Moskova'dan hamileligimin 26. haftasinda ayrildim. Turkiye'ye geldigimde doktorum neden erken dondun, biraz daha kalsaydin ya dedi…

Gelisimin ustunden 4 gun gecmisti ki ben hastanedeydim. O gun (pazar) sabah saat 8.30 gibi uyandigimda usuyordum. Ustumun acik oldugunu zannedip ortmeye calisirken yatak cok soguk geldi, bir iki saniye sonra da cok islak geldi. Kendime geldigimde her tarafin su icinde oldugunu gordum. Avazim ciktigi kadar “ANNEEE” diye bagiriyordum. Hemen doktorum hastaneye gelmemizi soyledi. Hastaneye geldik beni yatirdilar, kontroller yapildi. Ultrasonla bebegime baktik,k alp atislari dinlendi. Doktorum normal dogum hareketleri baslayana kadar bekliyecegiz dedi. Hastanede 5 gun yattim. Bu 5 gun icinde devamli suyum geliyordu ama icerde bebegin yasayabilecegi kadar yeterli suyun bulundugunu soyluyordu doktorum. Surekli kalbini dinliyor, bebegime yalvariyordum…”LUTFEN BEBEGIM HIC ACELE ETME, BEN ZATEN HEP BURDAYIM GUNUNDEN ONCE SAKIN CIKAYIM DEME LUTFEN”
Bu arada bizim icin her dakikanin her saniyenin onemi vardi. Cunku onumuzdeki her zaman dilimi, bebegimin yasamasi icin arti etkendi.

Bu arada bir problemimiz vardi. Ozel hastanelerde maalesef babek bakim uniteleri bizim premature bebeklerimiz icin yeterli donanima sahip degil. Benim kaldigim hastanede de olmadigi icin doktorum surekli olarak hastane isimleri oneriyordu bana. Fakat ben hangisini soylesem, irtibata gecildiginde yerlerinin olmadigini alamayacaklarini soluyorlardi.Zaten elimizde topu topu 4 hastane vardi. (Izmirde premature yogun bakim unitesi olan tam donanimli sadece 4 hastane var.)

En sonunda birisi kabul etmisti, Doktor Behcet Uz Cocuk Hastanesi. Buna gore bebegim dogacak ve hic vakit kaybetmeden ambulansla diger hastaneye gidecekti.
O gun kanamam geldiginde doktorumun yuzundeki ifadeyi hic begenmemistim. Bana herseye hazirlikli olmami soyledi. Ben zaten hastaneye yattigimdan beri ruhsal olarak hic saglikli degildim. Devamli agliyor, sanki bebegime hic kavusamiyacakmisim gibi, karnima sarilip SAKIN CIKMA,SIMDI OLMAZ… diye haykiriyordum.

Bu sirada doktorum 27. hafta dolmadigi icin yasamasindan emin degildi. Bu nedenle dogduktan sonra vakit kaybetmek istemiyordu. Ege Universitesine gidecegimi, dogumun orada olacagini bebegin de dogduktan sonra hemen orada kuvoze konulacagini soledi. Doktoruma alismistim bu yuzden de baska bir doktor tarafindan dogumumun yapilmasini pek istemiyordum ama elimden de birsey gelmiyordu. Sonucta onemli olan ben degil biricik bebegimdi. Doktorum herseyi ayarladigini beni beklediklerini soyledi. Hemen ambulansla Ege Universitesine gittik bu sirada hala kanamali, kollarimda serumlar vardi, kendimi cok ama cok kotu hissediyordum. Hastaneye vardigimizda orayi su basmisti ve beni kabul edemiyeceklerini solediler. Su anda bunlari yazarken sanki bir baskasi yasamis da ben onun agzindan yaziyormusum gibi ama o an sanki olecekmisim gibi hissediyordum. Doktorumu aradik hemen geriye gelmemi soyledi. Bu arada vakit geciyordu, kanamam devam ediyor ben ortaliklarda heran enfeksiyon kapma ihtimali ile surekli tedirginlik icindeydim. Hastaneye geldik hemen doktorum kontrollerini yapti, kalbini dinledik, suyuna bakildi fakat kanamanin plazmadan geldigini gordugu an dehsete kapildik ve hemen ameliyata alindik.

Epidural anestesi ile bebegimin agladigi duyup onu gordugumde cok fazla zaman gecmemisti. Ufacik 1.300 gr dogan oglum cok ama cok guzeldi. Ben ona dokunamadan diger hastaneye gitti. Yekta Eren yaklasik 45 gun kuvozde kaldi. Biz cok sansliydik cunku Erenin akcigerleri gelisimini tamamlamisti bu yuzden solunumda problem yasamadik. Premature bir bebek olarak korkularimiz cok oldu fakat o bizi hep sevindirdi. Cok sukur Allahima onu bana verdi. Oglum suan 16 aylik 10 kilo, 82 cm. Motor hareketlerinin hepsini yapiyor. Eren'de D vitamini eksikligi oldugu icin devamli D Flor kullaniyorum. Yemek yemegi fazla sevmedigi icin cok ugrasiyoruz. Biraz zayif fakat ortalamanin altinda da degil. Her ay kontrolleri yapiliyor ve doktoru gelisiminden memnun. Onceleri acaba yasitlarina yetisir mi?, acaba algilamada problem yasarmiyiz?, gibi bircok endisem vardi fakat simdi anliyorum ki bunlarin hic onemi yok. Saglikli olmasi yeterli.
Yasadigimiz bu gunlerin bana ogrettigi tekbirsey var o da;

SEVGININ YENEMEYECEGI HICBIR GUC YOK.

Hepinize sevgi ve saglik dolu gunler dilerim.
Esra Kazanç  31.03.2003